Afgelopen week moest ik bij de huisarts zijn. Niets ernstigs gelukkig. Dit voorval gaf me wel de gelegenheid eens te kijken hoe het gesteld is met de inclusie op het gebied van horen. En dat viel me toch vies tegen!
De wachtkamer
In de wachtkamer stond op de achtergrond wat muziek aan. Wat me direct opviel was het volume. Als slechthorende hoefde ik niet heel veel moeite te doen om de muziek goed te horen. Het verstaan van mijn partner naast me was echter een heel ander verhaal. En dat voor de wachtkamer van de huisartsen praktijk.
Vervolgens worden er mensen geroepen. De dienstdoende huisarts steekt het hoofd om de deur en roept een naam. “Meneer Janssen”. Vervolgens verdwijnt het hoofd weer. Dat “meneer Janssen” heb ik trouwens net verzonnen, want die namen waren voor mij echt niet te verstaan. Ook voor mijn goed horende partner niet trouwens.
Deze wachtkamer had met een paar kosteloze ingrepen enorm verbeterd kunnen worden op het gebied van gehoor inclusie. De muziek een paar tandjes zachter had al enorm veel geholpen. Ook had de dienstdoende arts met een stap of 3 in de richting van wachtende patiënten een enorm positieve impact kunnen maken.
Waarom dit nooit was aangepast? Er waren nooit klachten over geweest en zo doen we het al jaren. Juist, ben ik weer de zeikerd van de dag.
Bezoekje tandarts
Dat het anders kan liet de tandarts deze week zien. Ook niets ernstigs trouwens, maar toch moest er een bezoekje aan gebracht worden. Omdat dit bezoek vrij kort op het bezoek aan de huisarts was, viel het verschil me extra op.
De muziek op standje ‘achtergrond’ volume zonder de hele wachtkamer om te toveren in een saaie discotheek. Even een paar stappen de wachtkamer inlopen en mensen aankijken bij het oproepen. In de behandelkamer even het mondmasker naar beneden doen waneer er tegen je gesproken wordt.
Het lijken kleine onbenullige dingen, maar voor iemand die slechthorend is, maakt het een wereld van verschil.